رفته بودم شهروند. فکر کردم بهترین جایی که می­تونم پرسش نامه­های بازاریابی رو پر کنم اونجاست. با خودم گفتم اگر کسی پشت میز ارتباط با مدیریت بود، می­رم و اجازه می­گیرم. اگرم نبود کارم رو می­کنم .کسی نبود. می­رفتم سراغ کسانی که در صف­های طولانی بودند و سلامی و علیکی و .... سوال­ها را می­پرسیدم و جواب­ها را یادداشت می­کردم. استاد گفته بود دقت پاسخ دهنده بیشتره این طوری. واکنش مردم خیلی خوب بود. خیلی بیشتر از تصورم همکاری کردند. حتی بعضی­ها بارها ازم تشکر کردند. تا این که همین طور که می­گشتم، آقای نسبتا محترمی با ظاهری که از یه حراستی انتظار می­ره اومد جلو پرسید چی می­نویسی؟ من که شستم خبردار شد طرف چی کارست مثل  بچه­ی خوب راستشو گفتم. گفتم دانشجوام و این­ها هم برای شرکت خاصی نیست و ... گفت هماهنگ کردی؟ گفتم نه. گفت کارت قانونی نیست و مثل اینه که من بیام تو حیاط خونه شما بچرخم و بگم مزاحم که نیستم!.... که منم رگ بچه سرتقیم زد بالا و گفتم مگه مزاحمت ایجاد کردم برا کسی و با آدما حرف می­زنم و از خودشون اجازه می­گیرم و مگه حرف زدن جرمه و هرکی نخواد حرف نمی­زنه و  ... یکی من بگو یکی اون. مردم که رد می­شدند حساس شده بودند و نگاه می­کردند. یک دفعه طرف برگشت گفت اصلا اجازه نمی­دم این کاغذا رو ببری بیرون که من دیدم داره بیخ پیدا می­کنه و در رفتم.

بیرون توی  پارکینگ هم چندتا پرسشنامه­ی دیگه پر کردم که بارون شدید شد و دیگه اونجا هم نمی­شد ایستاد. زیر بارون راه افتادم سمت خونه. تو راه دایم به این فکر می­کردم که اگر برخورد دیگه­ای می­کرد، منم موضع تدافعی نمی­گرفتم. می­تونست راه نماییم کنه که چی کار کنم. اون وقت کار به داد و اینا نمی­کشید. می­شد منم زبل­تر می­بودم یا آروم­تر. هزاران می­شد دیگه هم می­شد...

ولی راستی چرا حراستی­های هیچ ارگانی را ندیدم که راهکاری سوای ایجاد ترس و اعمال زور بلد باشند؟!