MP3 playerام اسلحه­ی سرد شده این روزها. باز تصمیم گرفتم نگذارم هر که هر چه دوست دارد به گوشم بریزد و بسیار راضی­ام از این تصمیم چون واقعا می­بینم سهل انگاری این چند وقت و گوش دادن به این خزعبلاتی که نه آرامشی به همراه دارند نه لذتی نه لطافتی نه دقتی و بکارتی و نمی­دانم به چه جراتی خود را موسیقی می­نامند چه بر سرم آورده. به هر حال همیشه با تاکسی­ها سر این داستان مشکل داشتم. من اگر دوست نداشته باشم صبحم را با صدای دلچسب پارسال بهار دسته جمعی ... شروع کنم که را باید ببنیم؟ یا نخواهم موقع برگشت به خانه بعد از یک روز طولانی مراحل مخ زنی و بعد معاشقه­ی ملت را بشنوم به که باید پناه ببرم؟

دیروز سوار تاکسی خطی شدم. بین یک خانم و آقا رو صندلی عقب نشسته بودم. صدای ضبط واقعا بلند بود. آن قدر که حتی وقتی MP3player را با بلندترین صدای ممکن در گوشم گذاشتم باز می­توانستم بشنوم خانه­ی معشوقه­ی مربوطه کجاست و اسم سگش چیست و التماس­های عاشق به معشوق که حداقل اندازه سگش او را دوست داشته باشد هم روی صدای گرم محمد نوری و هم روی اعصاب من رژه می­رفت. آخر تصمیم گرفتم از راننده خواهش کنم صدا را کم کند. قبول کرد. چند دقیقه بعد دیدم در آینه به من اشاره می­کند. گوشی­ها را درآوردم و دیدم می­پرسد می­خواستی با موبایل حرف بزنی؟ جواب دادم نه. فکر می­کنید چی شد؟ صدا را از قبل هم بیشتر کرد!!!

عقب نشینی می­کنم. در واقع چاره­ی دیگری ندارم ولی می­رنجم. چرا تو که باید به من خدمات بدهی به حقوقم، سلیقه­ام، و وضعیتم احترام نمی­گذاری؟  همه­مان متوقعیم، از دولت، از خدا، از وزیر و وکیل و رییس جمهور محبوب مردمیمان ولی خدا وکیلی چه قدر در همین ریز رفتارها حواسمان به هم هست؟ چه قدر آن ایرانی بافرهنگ و نوع دوست و وارث اولین منشور حقوق بشر که پایش بیفتد جلوی بیگانگان برایش یخه هم جر می­دهیم هستیم؟ چه قدر؟

من خیلی کم. خیییییییلی کمتر از آنچه به قول دکتر حسابی برای آقا یا خانم شدن لازم است.

تو چه؟