شاید لذت بخش­ترین بخش خونه تکونی لحظه ای باشه که یه شیء، حجم نمناکی از خاطره رو می­پاشه تو صورت آدم. از چند ورق کاغذ گرفته تا یه گیره سر که افتاده پشت تخت. هر کدوم می­تونن آدمو سال­ها برگردونن عقب. می­تونن یاد آدم بندازن اون موقع که اون گیره رو می­زده به سرش، چی تو ذهنش بوده، دور و بری­هاش کیا بودن و نگاه اون به اونا چه جوری بوده. اون وقت ساعت­ها می­ره تو فکر، فکر فکرایی که بودن و نیستن، فکر فکرای خاک گرفته، فکر فکرایی که انتظارشون رو می­کشیدی و نیومدن. تو این جور مواقع خیلی بیشتر مطمئن می­شم که حجم زیادی از زندگی ما تو ذهنمون می­گذره. زندگی همه­ی اتفاقای دور و بر و کنش­ها و واکنش­ها نیست، بلکه بخشی ازاون­هاست که موفق می­شن به ذهن ما راه پیدا کنن. یکی از شخصیت­های خیلی قدرتمند یه سری فانتزی هست که رمز قدرتش دقیقا همینه. که اون بخش­های بد و ناگوار یا حتی ناخواسته­ی حقیقت به ذهنش راه پیدا نمی­کنن. این جور موقع­ها خیلی بیشتر از هر وقت دیگه­ای به گوشه­هایی از ذهنم فکر می­کنم که خاک گرفتن و چیزهایی که تو گوشه­های تاریک گمشون کردم و اونایی که همیشه می­دونستم لازم دارم و باید تهیه کنم ولی هی پشت گوش انداختم.

روزهای خونه تکونی دلگیرن، نه به خاطر کلی کار که می­ریزن رو سر آدم و نه به خاطر به هم ریختگی اطراف. به خاطر یادآوری­ها.

 روزهای خونه تکونی شیرینن، نه به خاطر کلی خنده و شیطونی بین کار کردن­ها و نه به خاطر نتیجه­ی لدت بخشش. به خاطر یادآوری­ها.