وقتی مادر هست غر می­زنم که من هر کار می­کنم شما دقیقا نقطه­ی تاریکش را می­بینید و ایراد می­گیرید. وقتی مادر هست جواب این است که من ایراد می­گیرم که کس دیگری نقصی نبیند. چه مادر باشد، چه نباشد زیر لبی می­گویم ولی عادلانه نیست. من کارهایی بلدم و انجام می­دهم که دختران ...

وقتی مادر نیست ایراد می­گیرم. از غذا پختنم، از به هم ریختگی اتاق، در هم بودن لباس­ها. حتی یک دستمال هم تصادفا کف اتاق نمی­افتد. تصادفا 8 جفت کفش مختلفم جلوی در جمع نمی­شوند و تصادفا خانه مرتب­تر از همیشه می­شود و تصادفا بر خلاف همیشه وقت صرف جمع و جور کردن کسل کننده نیست!

وقتی مادر هست سر پول دادن به چاقو تیزکنی که همه­ی تهران صدایش را حداقل یک بار شنیده­اند بحث می­کنیم. قبول ندارم. می­گویم با این که می­گیرد و دعایی می­کند، گدا نیست. شاید غرورش بشکند. مادر که هست جواب می­دهد که می­دانم و کار خودش را می­کند. مادر که نیست تا صدای گرفته­ی مرد در کوچه می­پیچد، می­پرم سراغ کیفم و سریع می­روم پایین. دعا که می­کند فکر می­کنم مادر می­داند لابد چیزهایی!

وقتی مادر نیست، ساعت از هفت که می­گذرد و هنوز به خانه نرسیده­ام، نگران خودم می­شوم و فکر می­کنم باید سریع­تر بروم خانه. مادر که هست تا زنگ می­زند به پرسیدن کجایی، با اخم می­گویم تازه هفت است و زیر لبی فکر می­کنم که 21 ساله هستم من دیگر.

مادر که هست اختلاف نظر هست. سر جاهایی که نباید رفت. کسانی که نباید دید، کارهایی که نباید کرد. مادر که نیست جاهایی نمی­روم. کسانی را نمی­بینم و کارهایی را نمی­کنم.

مادر که نیست با اهل فامیل که زنگ می­زنند به احوال­پرسی یک دور کامل مسابقه می­دهم در تعارف تکه پاره کردن و قربان شما و بچه­ها را از طرف من ببوسید و ببنیمتان به زودی و وای چه خوش­حال شدم صداتان را شنیدم و لطف کردید از خواب بیدارم کردید بگویید جای مادر خالی نباشد و ...

مادر که هست هر دو فکر می­کنیم این حرف­ها احساسات واقعی نیستند. او فکر می­کند باید به زبان ­آورد. من فکر می­کنم باید همان را گفت که واقعا احساس می­شود. اگر این­هاست این­ها و اگر نیست لزومی هم نیست.

مادر که نیست، هست­های زیادی نیست و نیست­های زیادی هست. مادر، درون من، بین همه­ی آنچه از کودکی به من آموخته و بین همه­ی سال­های رفاقت قدیمی­مان که همسال من است حضور دارد. مادر در نگاهی که به من بخشیده، در مهربانی مثال زدنیش که هیچ وقت قبول نداشتم ولی همواره ستودم، در نظم درونی خانه، در برگ برگ گلدان­هایی که به من سپرده و هم صحبت­های قدیمیش هستند، در ظرف برنج­های پسمانده­ی پشت پنجره برای کبوترها، در چهار قل صبح­ها، در زیر لب زمزمه کردن موقع شستن ظرف­ها ، یک باره از عصبانیت منفجر شدن و یک دفعه آرام شدن و حتی در چشمانم که برق می­زند وقتی به تو فکر می­کنم حضور دارد.

          با مادری که همه ­جا هست، مجال دلتنگی نیست...

از یک ساعتی به بعد که نتوانم بخوابم، هرچه هم خسته باشم خوابیدن سخت می شود. ساعت هایی که با این حال می گذرند ساعت های عجیبی هستند. نمی دانم چه طور ولی هم من جور دیگری می شوم هم بقیه. آدم ها انگار نزدیک تر و صمیمی ترند. اگر پیامکی به کسی بزنم، بعدها که دوباره بخوانمش سریع می فهمم در همچو موقعی فرستاده ام. ذهنم یک جور سیلانی خاص را تجربه می کند که انگار توانی برای مراعات فرم ها و قواعد روز را ندارد. همه چیز شفاف تر می شود و ساده تر. جایی برای فکرهای بد باقی نمی ماند و انگار همه مثل من خسته تر از آنند که پیام های زاید را انتقال دهند فقط و فقط لب کلام منتقل می شود. خوب که فکر کنم دو بار هم این بی وزنی شبانه اتفاقات جالب و عجیبی را رقم زد که فرای انتظارم بود. حتی کتاب خواندن در این ساعت ها تجربه ای کاملا متفاوت است. صفحات کتاب مثل فیلم می شوند و از هر صفحه تصویری می ماند.حتی تصویر واضح تو تاب بر می دارد. کش می آید و انگار با همان سمج بودنت پهن می شود روی تمام سطح اتاق.در چنین شب هایی آهسته تو را نفس می کشم تا بخوابم.