داستان از آن جا شروع شد که اول SMSها به من  نمی رسیدند. کمی بعد SMSهای من هم به سختی دریافت می شدند. بعد چند دوست گفتند که میل هایی زده اند که باید بروم بخوانم در حالی که inbox من وجود هر میل جدیدی را شدیدا تکذیب می کرد. بعد دوست دیگری گفت که چندین بار به تلفن اتاقم زنگ زده و من برنداشته ام. آن هم درست زمانی که من در کمترین فاصله ی ممکن با گوشی بوده ام . دیروز مخابرات اعلام کرد که شماره ی همراهم در شبکه موجود نمی باشد. دیشب که on شدم گویا Pm ها هم به من نمی رسیده. گاهی یکی در میان پیغامی میامد و دوستان بابت  جواب ندادن مورد لطف قرارم می دادند. راستی یک رفیق قدیمی که تازه این جا را کشف کرده بود هم گفت کامنت بلند بالایی در خصوص پست های قبلی گذاشته که اگر شما دیدید من هم دیدم.خلاصه این که ...

بد است.حرص می خورم از این همه بی نظمی مخابرات و مایه ی آزار عزیزان شدن ولی گوشَت را که جلو بیاوری خواهم گفت آرامش غریبی دارد....

من هر بار موقع  پایین آمدن سقوط می­کنم. در آن خود قبلی بین همه­ی دیگران قبلی . و تا چند روز دور سرم از آن ستاره ­ها می­چرخد. من هر بار بدتر سقوط می­کنم و کمتر فرو می­روم در آن من قبلی و درد دارد. درد...