این روز­ها بیشتر از هر وقت دیگه­ای مختار بودن انسان رو تجربه می­کنم. یا شاید هم درک می­کنم. و این که اگه اون بار امانت، اختیار بوده، کوه و آسمون و همه و همه حق داشتن که از ترس بلرزن و نپذیرن و من حق دارم از اولین دقایق روز که چشمم رو باز می­کنم تا آخرین لحظه که پلکام دوباره با همن، سنگینی این بار رو حس کنم. به خدا حق دارم. اگه مژه­هام گاه به گاه تر می­شن، خیال و ذهنم از تنم دوره، به خدا حق دارم. دارم سعی می­کنم به اندازه­ی آدم بودنم انسان بشم. سعی می­کنم به اون حقیقت عاشقانگی پشت هر انتخاب برسم. به خدا حق دارم اگه رد نگاهم هنوز گیجه. فقط به من شک نکن. به خدا حق دارم...

یه لحظه،  ته دلت، برای خوب موندن همه­ی خوبی­ها دعا کن... هیسسس، فقط دعا کن.

دوستی ما مثل شیر بوده. سفید، پاک، رسواکننده­ی هر ناپاکی و مقوی. برای کودکی چون من لازم­تر از آب. نمی­دانم این جا را می­خوانی یا نه، می­توانستم به خودت بگویم که چه قدر ممنونم، از تو و از خدا برای همه­ی این سال­ها و سال­های بعد از این، بار­ها هم گفته­ام ولی این بار دوست داشتم حجم شادی­ام را فریاد کنم.  ..

When somebody loves you

It's no good unless he loves you - all the way

Happy to be near you

When you need someone to cheer you - all the way

Taller than the tallest tree is

That's how it's got to feel

Deeper than the deep blue sea is

That's how deep it goes - if it's real

When somebody needs you

It's no good unless he needs you - all the way

Through the good or lean years

And for all the in between years - come what way

Who know where the road will lead us

Only a fool would say

But if you'll let me love you

It's for sure I'm gonna love you - all the way, all the way

پ.ن۱: اجرا سلن دیون و پاواروتی.

پ.ن۲: گوجه پرت نکنید. ترانه به این قشنگی. از عواقب گم شدن mp3 و پای pc آهنگ گوش دادنه! من شیفته­ی پاراگراف دومّم و یاد دل نشین کسی که این آلبوم را هدیه داد.

احمدرضا احمدی

پ.ن: برای نوشتن یه مقدار زیادی درگیرم. پست های آماده هم نمی چسبند در این گرما !!

گفتم ز شبم، سحر برآید

آیینه دلی، زِ در درآید

 ترسم که زِ پا، فتاده باشم

آن دم که شب سیه سرآید

برای من تا همه­ی طعم­های محبوب تابستانیم را نچشم تابستان انگار کاملا شروع نشده. چند روزیست زدم به در خوش گذرانی. امروز تابستان، آن طور که گاهی می­پسندم بر من ظاهر شد. صبح بلند شدم. ورزش کردم. صبحانه درست کردم. تا ظهر چند کار ریز و کوچک.( تحت آموزشم!) عصر هم کتاب و بهترین قسمت هندوانه بود و بلاااال. تابستونم مبارک

دیروز جشن فارغ التحصیلی 83­ای­های دانشکده بود. من و چند تا از بچه­های دیگر هم رفتیم.عجیب خاطرات جشن دبیرستان زنده شده بود. چند تا کلیپ از مسافرت­ها و کلاس­ها و برنامه­هاشان با هم پخش کردند. یاد انیمیشنی که با مینا و مریم ساختیم افتادم. یاد روز­های خوبی که story board می­کشیدیم و با هر ایده­ی جدید، خودمان یک ساعتی می­خندیدیم. و بیشتر از همه یاد آن موقعی که بچه­ها داشتند انیمیشنمان را     می­دیدند و ما فرصت داشتیم با دست­های گره خورده به هم، به همه­ی آن روزهای خوب و بدی فکر کنیم که کنار هر کدام از بچه­ها گذرانده بودیم. و فرصت بود که چشم­ها کم کم تار و تر شوند، دست­ها بیشتر گره خورده و خیال موّاج­تر. خیال روز­های نیامده...

آخرها که رفتیم برای خداحافظی از بچه­ها، حال و هواشان سنگین شده بود، بین آینده و گذشته تاب      می­خوردند. نمی­دانم چرا خیلی دلم می­خواست حلقه­ای درست کنم. به همه یاد بدهم با هم، هم صدا، محو نیروی حلقه شوند و بخوانند:

* در میان طوفان

طبقه­ی دوّم، رگ گرفته­ی قلبت رو باز می­کنن. همون که قالب کره­هایی که هر روز صبح قورت می­دادی بالاخره کار دستش داد .

طبقه­ی سوم، تو به دنیا می­یای. یا کاکل زری هستی یا شاخ نبات. عمو­ها و خاله­های میان و اون لپ­های سرخ کوچولوت رو به نوبت می­بوسن .

طبقه­ی چهارم، صافکاری و نقاشیه! هر چی رو که زدی داغون کردی اینجا برات راست و ریس می­کنن.

طبقه­ی پنجم، دل کوچولت رو که درد می­کنه ، بی درد و خون­ریزی! می­شکافن و اوضاعشو رو به راه می­کنن . در و دیوار­ها رو رنگی کردن که غصه­ای نمونه تو دلت .

طبقه­ی ششم، نکن خب!  تو که زور نداری، چرا دعوا می­کنی؟ دستت شکسته؟ هیچ غصّه نخور . درستش می­کنن .

طبقه­ی هفتم، هر بلایی سر دل و رودت آوردی ، بدو این هفت طبقه رو بیا بالا !

و

طبقه­ی هشتم

هوا هنوز تاریک بود که آوردنت. دم دمای اذان صبح. رنگ به صورت نداری. فقط یه جای زخمه که کمی به قرمزی می­زنه. سر خود تصمیم گرفتی باز. می­خواستی بری. می­گفتی جای موندن نیست. خیلی با خودت کلنجار رفتی که چی جوابشو می­دی!  آخه هنوز یادت بود که گفته من می­یارمت و خودم هم می­برمت. می­خواستی پیش دستی کنی. نمی­دونم تیغ کند بود یا دلت نیومد رو حرفش حرف بزنی که موندگار شدی. وقتی میارنت بالا، همه­ی نگاه­ها اول رو صورت جوونت و محاسن کوتاهت می­چرخه.

و

طبقه­ی هشتم

زیر بار نمی­ری که بیای. فکر می­کنی دکتر که ببینتت، بقیه رو قانع می­کنه که چیزی نیست و می­تونی بری. می­دونی اینا همش فیلمه! همه مامور اونن! اومدن تحقیق. می­خوان به بقیه بگن تو دیوونه­ای. دستشون رو خوندی. دکتر که می­گه باید بمونی، یه نگاه عاقل اندر سفیه بهش میندازی و تصمیم می­گیری به بازیشون ادامه بدی. اینم مامور اوناست. برای اونا کار می­کنه..

و

طبقه­ی هشتم

دل کوچیکت طاقت این همه غصّه رو نداره! موهای بور و پر پشتت از همیشه پریشون تره .  می­بینیش که کنارت نشسته و داره مثل همیشه موهاتو نوازش می­کنه. بقیه می­گن رفته ولی تو می­دونی که هست. همیشه هست. مادر­ها بچه­هاشون رو  تنها نمی­ذارن . آره ! هست. همین کنار. دستشو می­گیری تو دستت و خوابت می­بره...

و

طبقه­ی هشتم

همه­ی این سال­ها کار کردی. خوب کار کردی. همه­ی شعار­ها رو باور کرده بودی. چشمت رو رو دزدی همه بستی و کار کردی. هر کاری که می­تونستی. یه روز می­گن که دیگه نمی­خوانت، یه میش لکه­ی ننگ گرگ­هاست. از کارِت، از عشقت جدات می­کنن. این داستان رو صد­ها بار برای خودت تکرار کردی و برای بقیه...

و

طبقه­ی هشتم

طبقه­ی هشتم

طبقه­ی هشتم

همه­ی این سال­ها فکر می­کردم یک روان پزشک  یا  یک روان شناس ، چه طور می­تونه بیمارش رو درک کنه، این که اون بیمار  آدمییه که توی یکی از بازی های زندگیش شکست خورده براش مهم نیست؟ اومروز فهمیدم کافیه آدم  ببینیه. فهمیدم این کار به راحتی کار پزشکییه که بیمارش در نتیجه­ی یه بی­توجهی مثل کم لباس پوشیدن تو هوای سرد، سرما خورده. فهمیدم ...امروز خیلی چیزها فهمیدم. اینکه یک تصمیم غلط، یه کم ضعیف بودن یا یه کم بیش از اندازه حسّاس بودن ، همون قدر علّت طبیعی یک مشکل روانیه که ویروس عامل آنفولانزا.

امروز چشم­هامو باز کردم و دیدم. خیلی از اتفاق های دیگه ی زندگی هستن که ترس یا نگرانی ازشون ، یک بار برای همیشه از بین می ره ، وقتی نگاه کنیم و بخوایم که ببینیم...

پ.ن: داشتم فایل­ها رو گردگیری می­کردم. از پوشه­ی 360 سرک کشید و خواست که این­جا هم بذارمش.