فک کن داري مي­ري. محکم قدم بر مي­داري. تنها هستي نيستي،نه معلومه، نه اون قدر که الآن فک مي­کني مهمه. بذار اين حرفا رو بذاريم کنار و جاده رو نگاه کنيم. يه کم باد مي­ياد. يه کمم سرده. دستاتو بي­خيال مي­کني تو جيبت. شونه­هات يه قوس ملايم دارن. راستش نمي­دوني کجا مي­ري. با اين همه، از اين مطمئن قدم برداشتنت تعجب نمي­کني. مي­دوني با هر قدم دور مي­شي. اينو حس مي­کني که اين رفتن نزديک شدن به جايي نيست. فقط دور شدنه، نفست رو با ريتم قدم­هات بيرون و تو مي­دي. حرکت سينت موقع نفس کشيدن عميق­ترين مفهوم زنده بودنته. سعي مي­کني به چيزي فک نکني ولي اين عبور مشتاقانه ذهنتو پر کرده. بهش فکر مي­کني و نمي­کني. باد شديدتر مي­شه. شايد به اندازه­ي کافي دور شدي. شايد بتوني خودتو براي چند لحظه يه مسافر جا بزني. مسافري که شوق رسيدن داره. نه مثه تو پي رفتنه. دورت شلوغ مي­شه. سلامِت مي­کنن. لبخند مي­زني. يه جرعه آب و يه لبخند مهمونت مي­کنن. يه شب، دو شب، موندگار مي­شي. کم کم مي­پرسن کجا مي­ري، چرا مي­ري، حتي مي­خوان همرات شن. وقت رفتن مي­شه باز. حرمت آب و لبخند رو نگه مي­داري، نمي­داري، معلوم نيست اما بعدا مي­فهمي نگه داشتنش مهم­تر از اوني بوده که الآن فک مي­کني. باد مي­ياد. به جواب سوالاشون فک مي­کني و نمي­کني. تو دنبال جواب نيستي. تو مي­ري که دور شي و باد مياد...

* افسانه هاي نوشته شده را بايد سوزاند.حکايت مجنون را بايد پاک کرد.از شيريني شيرين نگفت.نه، از افروديت و ... نبايد قصه بافت.پي داستاني تازه مي­گردم.