داد مي­زنم. فرياااااد.آاااي من آبستنم. فرياد.

كودكم بي­نقص و زيبا است، مي­دانم.

او به خود، بر من، بر او، بي پرده آگاه است، مي­دانم.

كودكم هر چند در خسران و نسيان است، انسان است، مي­دانم.

كودكم رند است و با جانان به پيمان است، مي­دانم.

كودكم با شرم و بي ترس است. او نه چون دون مايگان پست است، مي­دانم.

كودكم را شير از اشك شبانه مي­دهم، او بر اين گوهر چو من مست است، مي­دانم.

كودكم گهواره­اش ارض است و گه عرش است، مي­دانم.

او ز لالايي باران و صداي آسمان خفته است، مي­دانم.

آااااي. من آبستنم. فرياااااد.

در پي اين درد خود را باز مي­زايم.