| تبليغات | X |
|
از اين زمين ، از اين تکه ي خاک عبور کرده اي . رد پايت اين چنين سبز جا مانده . اين آسمان رنگ تو دارد ، اين چنين آبي . اين آبها ، روان ، خروشان ، روياننده ، بوي تو مي دهند اين چنين سفيد . نفس که مي کشم لاي بوي علف ها ، اين ذهن خسته عطرت را مي شناسد . نگاه که مي کنم رنگهاي تو ، سبز آبي سفيد ايمان مي آورم يا لطيف پس از فشم در جاده اي به سوي گرمابدر وارد جاده آسفالته ي لالون شده ، خود را به اين آبادي زيباي دامنه وزرا و شرق سرکچال مي رسانيم . اوايل تابستان است و آب رودخانه از خروش بهار افتاده است . پس از کمي پياده روي در امتداد رود به سمت شمال ، از پل آهني کوچکي عبور کرده ...!!! کات... از روي پل عبور نمي کنم . صاف مي افتم وسط آبهاي از خروش افتاده ي رود . کوله ام هنوز پشتمه .دستمو گرفتم به پل و فشار آب نمي ذاره بدنم رو حرکت بدم . فکر مي کنم برم اون طرف شايد يکي کمک کنه بيام بيرون. مي رم زير آب .نفر اول نمي تونه بگيرتم.نفر دوم رو هم که رد مي کنم فکر مي کنم خب پس تموم شد . نفر سوم نگهم مي داره .از آب مي يام بيرون .دوباره بايد از روي پل برم اون طرف رود.سردمه . نمي تونم جلو لرزيدنم رو بگيرم .همه چيزم هم خيس شده .از ترس افتادم.فقط خندم گرفته . به طرز دلپذيري شادم . بين حلقه ي بچه ها لباسهاي خيسم رو عوض مي کنم . تازه فهميدم چي شده . من افتادم توي رود ! يا لطيف هوا خراب شده . بارون مي ياد . بادگيرم هم تو جريان تو آب افتادن خيس شده .هوا سردتر از انتظاره .حالم بد شده ، نمي تونم غذا بخورم . يه چادر هست که مال چوپانهاست . با چندتا از بچه ها ميريم اون تو . گرماي لذت بخشي داره . گروه که تصميم مي گيره بمونه تقريبا همه ميان تو چادر . خود چوپانها بيرون زير بارون خيس خيس شدن . همه از ته دلمون دعا مي کنيم مريض نشن . هوا بد جور به هم ريخته . چوپانها ميرن پايين و ما مي مونيم تو چادر اونها . 25 نفر تو يه چادر 4 نفره تنگ هم نشستيم . از زير و کناره هاي چادر آب مياد .تازه داشتم خشک مي شدم . تمام بدنم درد مي کنه . فکر مي کنم چرا اين قدر درد دارم ؟ توي چادر يه عده خسته و ساکتن . يه عده عصبانين . ما هم داريم به زمين و زمان مي خنديم و شلوغ مي کنيم . اون چند ساعت توي چادر ، با همه ي فشرده شدن و آبي که زيرم رو گرفته بود خيلي خوش گذشت . بالاخره قرار مي شه شب همونجا بمونيم . مي رم کيسه خوابها رو بيارم . از کنار آب که رد مي شم سرم تير مي کشه . خندم مي گيره . ما عمري با هم رفيق بوديم . شب کتابي و روي يه پهلو مي خوابيم .يکي از پاهام به شدت درد مي کنه . حرکتش که مي دم يه درد موذي مي پيچه تو تمام تنم .از 7-8 ساعت وقت خواب 2-3 ساعتشو مي خوابم .بقيه اش رو بيدارم . به صداي آب گوش مي دو . فکر مي کنم . تو شرايطي هستم که شانس تجربه کردنش کمتر نصيب کسي مي شه . از سر ظهر تا حالا حس مي کنم يه 2 سانتي قد کشيدم . بزرگ شدم . حواليه 4 بچه هاي گروه اول ميان که وسايلشونو جمع کنن . قرار شده دو تا اکيپ بشيم . بچه هاي که خوابن هنوز قضيه رو نمي دونن . اکيپ دوم هم قراره 7 بيدار بشه . طرفهاي 6 ديگه درد غير قابل تحمله .بلند مي شم سر جام مي نشينم .مهمون فرانسويمون کنارم خواب خوابه . يا لطيف هوا بيرون چادر عاليه . دور و برم رو نگاه مي کنم . زيبايي... من و 2 تا از دوستام تصميم مي گيريم نريم بالا . پام هنوز درد مي کنه . بچه ها که راه مي افتن برن بالا ، ميرم ببينم چي شده . بدنم تکه تکه کبود شده . احتمالا توي رودخونه خوردم به سنگها . پام هم کبود شده . دور و برمون شکل يه تابلوي نقاشيه .اون قدر محو رنگها شدم که متوجه درد نيستم . تا بچه ها بر گردن ما هم کلي بازي مي کنيم و خوش مي گذرونيم . نهار که مي خوريم با بچه ها بر مي گرديم پايين . تو سر پاييني اومدن مشکلي نيست . موقع بالا رفتن اون قدر حواسم به خيسي بدنم و سرما و خستگي بود که نفهميدم از چه بهشتي گذشتم . يه تکه هايي از مسير فوق العادن . دره هاي سبز ، رودهاي سفيد ، زيبايي بي ادعا . تمام مسير برگشت نخورده مستم . يه صدا داره توم تکرار مي کنه : يا لطيف يا لطيف يا لطيف *همه چيز رو که براي مامان تعريف مي کنم ُ مي گه خدا چه قدر دوستتون داره زيبايي هاش رو بهتون نشون ميده . اونم بعد از سختي کشيدن توي راه .... + بارش های ذهن و دل مهبان در پنجشنبه 11 مرداد1386 19
|
| ||||||
